zabieg wykonywany przez egipskich lekarzy

Zabieg wykonywany jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym okolicy nakłuć naczyń udowych, przez które wprowadza się elektrody, oraz w znieczuleniu dożylnym z zachowaniem świadomości. Niektóre złożone zabiegi wykonuje się w znieczuleniu ogólnym w asyście anestezjologa. Pobyt w szpitalu zwykle trwa od 1 do 3 dób. Proktologia jest dziedziną chirurgii obejmującą diagnostykę i leczenie chorób jelita grubego oraz odbytnicy. W poradni proktologicznej leczymy m.in.: żylaki odbytu – hemoroidy m.in. stosując opaskowanie hemoroidów, szczeliny lub przetoki kanału odbytu, wrzód samotny odbytnicy, zaburzenia defekacji. Soczewki te zazwyczaj są wstawiane na stałe, nie wymagają konserwacji lub obsługi i nie są odczuwane przez pacjenta, nie zauważają ich też inne osoby. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, a u dzieci i osób umysłowo chorych bądź niewspółpracujących w znieczuleniu ogólnym. W trakcie operacji w pomieszczeniu znajduje Zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu trzeciego migdała to Adenotomia. Zabieg poprzedzony jest wizytą konsultacyjną, podczas której lekarz laryngolog kwalifikuje pacjenta do zabiegu i informuje o niezbędnych badaniach. Zabieg trwa ok. 30 min i wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Dodatkowe obostrzenie dotyczy tego, że nie można w reklamach wykorzystywać wizerunku lekarzy, a szerzej zawodu medycznego. W reklamach nie może być więc zarówno lekarza (ale też niedługo też np. optyka polecającego okulary), jak i aktora przebranego za specjalistę. Jest to zabronione. Kto jest specjalistą? nonton film mars met venus full movie lk21. Piramidę Cheopsa, klątwę Tutenchamona, życiodajny Nil i potężnych faraonów łączy ze sobą oczywiście Egipt, który co roku przyciąga masę turystów spragnionych odpoczynku i głodnych wiedzy. Masaż egipski zaś może przenieść Twoje klientki do tego starożytnego imperium, które już wieki temu odkryło, że masaż to najlepszy sposób na zachowanie równowagi w organizmie. A numerologia, tajemnicze piramidy energetyczne, określenie dominującego metalu w organizmie wzbudzają ciekawość i zachęcają do bliższego przyjrzenia się najstarszemu masażowi świata, o którym nadal bardzo mało wiemy. Egipt kusi licznymi atrakcjami – od pradawnych zabytków po fantastyczne i pełne atrakcji kurorty. Jednakże z różnych względów nie każdy może wybrać się tam choćby na kilka dni. Masaże z nutą egzotyki są znakomita alternatywą i sposobem, by choć przez chwilę poczuć się jak Kleopatra czy piękna Nefretete. A skoro te starożytne władczynie nadal uważane są za symbole piękna i regularnie poddawały się zabiegom masażu egipskiego, może to jest właśnie ta recepta na idealny wygląd? Teoretyczne podstawy masażu Już w czasach starożytnych znano dobroczynny wpływ masażu na organizm człowieka. To niewiarygodne, ale opracowane w owych czasach techniki do dziś stanowią podstawę wielu wykonywanych masaży. W XXI wieku uroki masażu doceniają zarówno gwiazdy z Hollywood, jak i przeciętna pani Kowalska. Z czego to wynika? Dotyk potrafi zdziałać cuda, a odpowiednio dobrany masaż to prawdziwe dobrodziejstwo. Leczniczy przyspiesza proces regeneracji organizmu, sportowy przygotuje ciało do wysiłku, kosmetyczny upiększa, a relaksacyjny cudownie odpręża. Ponadto masaż najlepiej przedstawia holistyczne podejście do klienta: dba w zrównoważony sposób o ciało i o duszę. Prawie każdy gabinet kosmetyczny ma w swojej ofercie jakiś masaż, a istnieją nawet takie gabinety spa, w których jest do wyboru kilkadziesiąt rodzajów masaży. Masaż egipski stanowi idealne połączenie dbałości o ciało i o umysł. Z jednej strony poprawia wygląd skóry i wydajność organizmu, a z drugiej odpręża i wycisza. Czy może być coś lepszego? Historia masażu W starożytności masaż towarzyszył głównie obrzędom religijnym. Był naturalną metodą leczniczą praktykowaną do czasów średniowiecza. Zastój nauk medycznych i powiązanie dotyku z nieczystością i grzechem spowodowało zaprzestanie wykonywania masaży. Powrócono do nich dopiero w XVI wieku za sprawą lekarza Ambrożego Pare, który uznał masaż za metodę leczniczą. Coraz więcej lekarzy i naukowców przekonywało się do masażu, a dzisiaj jest on nieodłącznym elementem zabiegów kosmetycznych i leczniczych. Masaż egipski praktykowany był w starożytnym Egipcie. To prawdopodobnie wzmianki o nim pochodzą z papirusów egipskich uważanych za jeden z najstarszych dokumentów odnoszących się do masażu. Na początku zarezerwowany był tylko dla najwyższych dostojników i faraonów, z biegiem lat coraz częściej praktykowano go wśród miejscowej ludności. Do dzisiaj nic nie stracił ze swojej magii, a fakt, że wiedza na jego temat jest trudno dostępna, czyni go jeszcze ciekawszym. Filozofia masażu egipskiego Zgodnie z nauką starożytnych Egipcjan ciało ludzkie tworzą dwie piramidy. Głowa, ramiona oraz tułów stanowią pierwszą piramidę, druga zaś to części ciała od pasa w dół. Największe skupienie energii znajduje się między dwiema piramidami, czyli mniej więcej w okolicy powłok brzusznych. Mieszkańcy Egiptu wierzyli, że ciało ludzkie składa się z siedmiu różnych metali (złoto, srebro, żelazo, rtęć, miedź, cyna i ołów). U każdego człowieka dominuje inny metal, a pozostałe metale są obecne w ciele w różnych proporcjach. Od rodzaju dominującego metalu zależy podział na typy ciała: ciepłe, zimne, wilgotne i suche. Każdy z tych typów ma właściwości charakterystyczne dla żywiołu ognia, wody, ziemi lub powietrza. By masaż mógł być przeprowadzony jak najdokładniej, wykorzystywana jest numerologia. Na podstawie imienia osoby masowanej i imienia jej matki określa się, jaki typ metalu dominuje w jej organizmie, a co za tym idzie – jaki jest charakter jej ciała i rodzaj żywiołu. Brzmi tajemniczo? Masaż egipski jest ciągle mało znanym i tajemniczym masażem, a wiedza o nim zdradzana jest niechętnie i z dużymi oporami. Dlatego bardzo często wykonywany jest tylko przez rodowitych Egipcjan. Przebieg masażu egipskiego Masaż egipski zaczyna się od rozmowy z pacjentem i określenia odpowiednich parametrów typowych dla tego masażu, takich jak ilość poszczególnych metali w organizmie, numerologia, typ ciała i żywioł danej osoby. Podczas tej rozmowy masażysta ustala również z pacjentem, czy nie istnieją przeciwwskazania do wykonywania masażu. Po określeniu wszystkich parametrów masażysta dobiera stopień nacisku i część ciała, która najbardziej potrzebuje masażu. Następnie za pomocą aromaterapeutycznych ziół masażysta przechodzi do właściwej części zabiegu. Masaż egipski to masaż terapeutyczny o bardzo głębokim działaniu, wpływający na wiele obszarów i pomagający w różnych schorzeniach. Połączenie masażu tkanek miękkich i głębiej położonych, refleksologii i masażu głowy przynosi zaskakująco dobre efekty. Kombinacja masażu tkanek miękkich i mięśni skutecznie znosi ból i napięcie mięśniowe. Pomocne jest to zwłaszcza osobom spędzającym długie godziny za biurkiem. W zależności od potrzeb może przyjąć formę bardziej energicznego ugniatania i rozcierania, by pobudzić mięśnie i krążenie krwi, lub delikatniejszego głaskania, by głęboko odprężyć i zrelaksować. W masażu egipskim bardzo ważnym elementem jest masowanie głęboko położonych tkanek, co przyspiesza procesy regeneracyjne, uruchamia nieaktywne mięśnie i zwiększa ich zdolność do pracy. Masaż egipski obejmuje również masaż receptorów, czyli zakończeń nerwowych narządów wewnętrznych, które naciskane poprawiają przepływ krwi przez dany narząd. Każdy narząd wewnętrzny posiada swój receptor, a pobudzając ów receptor, usprawniamy pracę odpowiadającego mu narządu wewnętrznego. Końcowym etapem jest wyciszający masaż głowy, często niedoceniany i wykonywany zazwyczaj podczas wizyty u fryzjera. Tymczasem nawet kilka minut masowania skóry głowy przynosi zaskakujące efekty. Łagodzi objawy stresu, znosi napięcie, bóle głowy i sztywność karku, minimalizuje przemęczenie oczu i pozwala całkowicie się zrelaksować. Izabela Moskal Wzmianki o próbach „ożywiania" człowieka pojawiają się w historii starożytnego Egiptu. W mitologii również. Sama Izyda, egipska bogini płodności, wdmuchiwała przecież powietrze do ust swojego męża. Jako czynność ratującą życie zalecali usta-usta egipscy lekarze, z tym najsłynniejszym – jednym z pierwszych znanych z imienia medyków egipskich – Imhotepem na czele. W starożytnym Egipcie stosowano nawet tracheotomię – otwieranie przedniej ściany tchawicy i wprowadzanie do niej rurki ułatwiającej dostęp tlenu do płuc chorego. Zabieg uwieczniono nawet na egipskich reliefach. Stosowali go zresztą także starożytni Grecy i Rzymianie, oraz – nieco później, bo w średniowieczu – lekarze arabscy. Jednak sam termin tracheotomia powstał dopiero w XVIII wieku. W biblijnych Księgach Królewskich pierwszej pomocy udzielają prorocy Elizeusz i Eliasz, choć ci akurat stosują metodę usta-usta, której kliniczną skuteczność również udowodniono dopiero kilka stuleci później – 3 grudnia 1732 r. w Alloa, w Szkocji. To właśnie wtedy miejscowemu chirurgowi, dzięki zastosowaniu sztucznego oddychania, udało się przywrócić do życia człowieka. Chirurg nazywał się William Tossach, jego pacjent – James Blair – był górnikiem, który na skutek wypadku w kopalni przestał oddychać. Tossach przypadek Blaira i swoich skutecznych zabiegów opisał samodzielnie, 12 lat później. Fragmenty tej historycznej reanimacji bez problemu znaleźć można nawet dziś w sieci. Chirurg cały zabieg opisuje tak: (...) Kolor skóry jego ciała był naturalny, z wyjątkiem miejsc pokrytych pyłem węglowym; jego oczy były otwarte, a usta szeroko otwarte; jego skóra była zimna; nie było śladu tętna ani w sercu, ani w tętnicach, ani najmniejszego oddechu nie można było zaobserwować: tak, że wyglądał na martwego. Przyłożyłem usta do jego ust i wdmuchałem oddech tak mocno, jak tylko mogłem, (...) wdmuchałem ponownie mój oddech tak mocno, jak tylko mogłem, unosząc w pełni jego klatkę piersiową i natychmiast poczułem sześć lub siedem bardzo szybkich uderzeń serca; (...) a wkrótce potem w tętnicach wyczuwalny był puls. (...) Po około godzinie zaczął ziewać i poruszać powiekami, rękami i stopami; (...) doszedł całkiem dobrze do swoich zmysłów i mógł pić, ale nic nie wiedział o wszystkim, co wydarzyło się po tym, jak leżał u podnóża drabin, aż do chwili, gdy obudził się w domu. Wspomnienia Tossacha dotyczące wydarzeń z 1732 r. ukazały się niemal dokładnie 12 lat później – w 1744 r. Wcześniej, bo już w 1740 r., o skuteczności reanimacji usta-usta mówiło się na tyle dobrze, że Paryska Akademia Nauk oficjalnie zaleciła ją jako metodę ratowania tonących. Kolejne stulecie przyniosło już nowe trendy w dziedzinie reanimacji, czyli masaż serca. W połowie XIX wieku powstały dwie metody wykonywania tego zabiegu, które najczęściej stosowano aż do początków XX stulecia. Były to metody Brytyjczyków – Marshalla Halla i Henry'ego Silvestra. Pierwszą zaprezentowano w 1856 r., drugą cztery lata później. I tak metoda Halla polegała na tym, by przed przystąpieniem do resuscytacji obrócić pacjenta na bok. Druga zalecała jasno: unieś ręce pacjenta, aby rozszerzyć klatkę piersiową, a następnie skrzyżuj je na klatce piersiowej, aby wywrzeć ciśnienie wydechowe. W 1876 r. Rudolph Boehm i Louis Mickwitz – na przykładzie kotów, którym w trakcie tego działania uciskano mostki i żebra – zaprezentowali jeszcze jedną metodę masażu serca. W tym samym czasie zewnętrzny masaż serca wykonywany jednocześnie ze sztuczną wentylacją zaczęto zalecać jako zabieg ratujący życie. Dziś właśnie to określa się mianem resuscytacji krążeniowo-oddechowej, która – jak przekonują współcześni naukowcy – szybko rozpoczęta, trzykrotnie zwiększa prawdopodobieństwo uratowania życia poszkodowanego. Współczesne metody resuscytacji krążeniowo-oddechowej wciąż są stosunkowo nowe. Pierwsze ich nowoczesne opracowanie, uwzględniające odchylenie głowy, uniesienie żuchwy, oddech i masaż serca, sporządzili James Elam i Peter Safar. Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne opublikowało to zestawienie w 1973 r. i dopiero wtedy cały medyczny świat jednogłośnie przyjął i zaczął stosować je na masową skalę. Od tamtej pory założenia i metody resuscytacji krążeniowo-oddechowej niewiele się zmieniły. Zmieniło się natomiast podejście do ich stosowania. Dziś powszechnie wiadomo już, że pierwszej pomocy, tak kluczowej czasem dla być albo nie być pacjenta, nie musi udzielać lekarz. Może, a nawet powinien, udzielać jej każdy, kto wie jak to zrobić i znajduje się w miejscu, w którym jest taka potrzeba. sierpień 2014, nr 96/74 online Dzięki zachowanym zwojom papirusów, rysunkom zdobiącym wiele odkopanych przedmiotów oraz zwyczajowi balsamowania zwłok możemy dowiedzieć się jak wyglądało leczenie chorych w jednej z najstarszych cywilizacji. Właściwą historię Egiptu poprzedziły dziesiątki tysięcy lat prehistorii. Już od VII tysiąclecia zarysowały się główne cechy tego, co obecnie nazywamy cywilizacją i kulturą egipską. Od roku 3100 zjednoczonym państwem rządził faraon, władca Dolnego i Górnego Egiptu. W tym okresie powstało także pismo, co miało ogromne konsekwencje dla wkroczenia tego kraju do historii. Dopiero jednak około roku 2700 w okresie panowania faraona Dżosera, założyciela stolicy w Memfis, rozpoczął się okres potęgi i wszechstronnego rozwoju. Znalazło to wyraz w imponującym zespole piramidy schodkowej w Sakkarze, uważanej za jeden z najstarszych zabytków zarówno w Egipcie jak i na świecie. Zespół tej piramidy jest dziełem Imhotepa (imię to oznacza „dający zadowolenie”), który sprawował funkcję wezyra u faraona Dżosera. Imhotep był w jednej osobie zarówno utalentowanym architektem jak i medykiem. Był tak wybitnym lekarzem władcy i jego otoczenia, że pochowano go w piramidzie w okolicy Sakkary. Tę niezwykłą postać, po upływie wieków, wyniesiono pod niebiosa. Początkowo czczony był jako półbóg, a w wieku VII awansował do roli wielkiego boga Egiptu. W późniejszych czasach Grecy rozpoznawali w nim swego Asklepiosa, a dla Rzymian był mitycznym Eskulapem. Imhotep upamiętnił się dla potomnych jako autor nowoczesnych ksiąg medycznych o olbrzymim znaczeniu. Starożytni Egipcjanie wierzyli, że sztukę leczenia wymyślili bogowie. I to bynajmniej nie po to aby ulżyć w cierpieniu swoim wyznawcom. Wymyślili ją, ponieważ sami bardzo tego potrzebowali. Egipskim bogom niezwykle często zdarzało się chorować, odnosić rany, a nawet umierać. Bogiem, który nauczył ludzi sztuki leczenia był Toth – pan wiedzy wszelakiej. Jemu to właśnie poświęcony był święty ptak Ibis. Oprócz niego modlono się także do Apisa, Ptaha, Izydy oraz Sachmet (lekarze nosili tytuł "kapłanów bogini Sachmet"). W przypadku choroby również władcy odwoływali się do mocy nadprzyrodzonych, np. faraon Amenhotep III, gdy zachorował, poprosił władcę Babilonii o przesłanie do Egiptu posągu bogini Isztar. Egipscy lekarze Cały sztab demonów dbał o to, aby starożytnym lekarzom nie zabrakło pracy. Wiara w ozdrowieńczą moc bogów skłaniała ludzi do odwiedzania świątyń oraz szukania pomocy u kapłanów. Natomiast konkretne dolegliwości zmuszały do korzystania z porad lekarzy. Medycy kształcili się w przyświątynnych domach – tzw. "domach życia", będących swoistymi centrami naukowo-dydaktycznymi. Najbardziej znane szkoły działały w Heliopolis, Tebach, Memfis i Sais (tu kształciły się kapłanki – akuszerki). Nauka polegała przede wszystkim na zgłębianiu 42 „świętych ksiąg” (zwanych hermetycznymi). Ostatnie 6 z nich zawierało wiadomości z medycyny. Po zakończeniu nauki adepci składali przysięgę, której sens od współczesnej przysięgi Hipokratesa różni się tylko imionami wzywanych bogów. W "domach życia" prowadzono także oddziały porodowe, ambulatoria, oddziały medycyny paliatywnej oraz hospicja. Armia posiadała szpitale polowe oraz własnych sanitariuszy i lekarzy (ich symbolem był skorpion – symbol Izydy). Egipcjanie prowadzili także ogrody botaniczne w których hodowano rośliny lecznicze. Lekarze egipscy byli dobrymi praktykami, a zawód ten był bardzo rozpowszechniony. Grecki podróżnik, Herodot z Halikarnasu napisał, że wśród egipskich medyków istniała ścisła specjalizacja. Byli więc lekarze od oczu, od głowy, od zębów, od brzucha itd. W razie problemów ze zdrowiem, chory mógł zwrócić się o pomoc do sunu – specjalisty po szkole medycznej, nab – kapłana leczącego modlitwami lub sau – znachora czy czarownika leczącego magią. Lekarze byli opłacani przez państwo i zorganizowani w hierarchiczną strukturę. Lekarz egipski mógł odmówić leczenia przypadków uznanych przez niego za beznadziejne. Badanie było bardzo drobiazgowe, obejmowało także szeroki wywiad o chorym i jego rodzinie. Profilaktyka Starożytni mieszkańcy Egiptu uważali powszechnie, że choroba może przyjść za sprawą nieprawidłowego jedzenia, a przyczynę wszelkich objawów chorobowych upatrywano w niestrawności. Zazwyczaj jedzono chleb, dużo jarzyn i owoców, ryby i mięso (oprócz wieprzowiny). Dużo poszczono. Egipcjanie leczyli się środkami przeczyszczającymi i powodującymi wymioty. Raz na miesiąc oczyszczali się przez trzy kolejne dni, a jedną z metod przeczyszczających była lewatywa. Ogromną wagę przywiązywano również do higieny osobistej. Egipcjanin kąpał się codziennie oraz mył ręce przed każdym posiłkiem. Obowiązywał zakaz wychodzenia z domu po zmroku w pierwszych tygodniach po wylewie Nilu (ze względu na możliwość ukąszenia przez malaryczne komary). Wierzono też w moc kadzidła jako środka odstraszającego choroby. Oprócz tych racjonalnych sposobów, chwytano się także tych magicznych. Najczęściej noszono amulety, wśród nich bardzo popularne były święte skarabeusze, tzw. krzyże Egiptu oraz węzły Izydy. Przypadłości natury duchowej, do których zaliczano epilepsję, histerię oraz choroby nerwowe, będące według Egipcjan karą za grzechy czy też złośliwością bogów, leczono za pomocą tzw. snu sakralnego. Nie był to sen zwykły lecz somnambuliczny, tak głęboki, że człowiek miał wizje, częstokroć dotyczące wyzdrowienia. Aleksandria Największym centrum naukowym w starożytnym Egipcie była Aleksandria, miasto założone w 331 roku przez Aleksandra Wielkiego. Była ona w okresie hellenistycznym również znaczącym centrum medycznym. Symbolem aleksandryjskiej szkoły medycznej były nazwiska Herofilosa i Erasistratosa. Herofilos, który z pochodzenia był Grekiem, założył szkołę medyczną w aleksandryjskim Muzejonie. Rozwinął nauki Hipokratesa w oparciu o anatomię. Jako pierwszy swe wnioski o budowie ciała opierał na przeprowadzanych przez siebie sekcjach zwłok. Od niego pochodzą opisy oka, mózgu, narządów płciowych. Jako pierwszy zaobserwował, że tętnice nie zawierają powietrza tylko krew. Opisał budowę przewodu pokarmowego i podał pierwszy opis części jelita cienkiego, którą nazwał dwunastnicą, ponieważ długość jej określił na 12 poprzecznych szerokości palca. Nazwa ta dotrwała do naszych czasów. Wprowadził też recepty z dużą ilością składników, zwłaszcza pochodzących z dalekiego wschodu. Jego dzieła zaginęły, znane są głównie z cytatów z prac Galena. Erasistratos, również Grek z pochodzenia, był współzałożycielem szkoły medycznej w aleksandryjskim Muzejonie. Wniósł istotny wkład w poznanie anatomii człowieka, gdyż dowiódł istnienia węzłów chłonnych i zjawiska krążenia krwi, dał pierwszy opis anatomii serca, wyróżnił nerwy czuciowe i ruchowe. Zapisał się jako prekursor badań eksperymentalnych na zwierzętach. Był zwolennikiem leczenia dietą, gimnastyką, kąpielami i okładami. Napisał szereg dzieł, które jednak zaginęły. Aleksandria swój wspaniały rozwój jako ośrodek naukowy zawdzięcza głównie bibliotece, która była największą książnicą świata starożytnego. Założona została przez macedońskiego króla Egiptu – Ptolemeusza I Sotera (około roku 300 Dzieło założyciela kontynuowali jego następcy, co przyczyniło się do zgromadzenia znaczących zbiorów. Doszło nawet do tego, że każdy kto wjeżdżał do Aleksandrii z jakąś księgą, musiał ją zostawić w depozycie biblioteki, a odebrać ją mógł dopiero po jej skopiowaniu. Biblioteka ucierpiała podczas inwazji Cezara na Egipt, ale ówczesna królowa – Kleopatra – uzyskała tytułem rekompensaty około 200 tysięcy woluminów z biblioteki w Pergamonie. Nowa biblioteka aleksandryjska, zwana Bibliotheca Alexandrina, została uruchomiona w roku 2002. W olbrzymim kompleksie, oprócz biblioteki, znajdują się hale wystawowe, muzea, planetarium, galerie sztuki oraz centrum konferencyjne. Fasada centralnego budynku to stroma, szeroka krzywizna z szarego granitu. Większą część wnętrza głównego budynku zajmuje otwarta, wielopoziomowa czytelnia. Cztery najniższe kondygnacje znajdują się pod ziemią i są przystosowane do przechowywania 8 milionów woluminów. Na ulicach wokół kompleksu biblioteki panuje do późnego wieczora ożywiony ruch, głównie studiującej na tutejszych uczelniach młodzieży. Na uniwersytecie aleksandryjskim fakultet farmaceutyczny uruchomiono już w połowie XIX wieku i jest on jednym z najstarszych w Egipcie. Obecnie w kraju tym istnieje ponad 20 szkół kształcących farmaceutów, a rocznie podejmuje naukę kilkanaście tysięcy studentów, w tym znacznie więcej kobiet niż mężczyzn. Ocenia się, że w Egipcie pracuje blisko 150 tysięcy farmaceutów, z czego około 70% w aptekach. Papirusy medyczno – farmaceutyczne Przez wieki jedynymi źródłami dostarczającymi informacji na temat starożytnego Egiptu i jego medycyny były zapiski, sporządzone około roku 450 przez greckiego podróżnika Herodota. Liczne egipskie teksty oraz inskrypcje na ścianach piramid i grobowców pozostawały nie rozszyfrowane do roku 1822. Odczytanie tych tekstów było dlatego tak trudne, gdyż jak się okazało, w starożytnym Egipcie używano trzy rodzaje pisma: hieroglificzne, hieratyczne i demotyczne. Informacji o farmacji i medycynie egipskiej dostarczają nam głównie papirusy, które zachowały się z tamtych czasów. Papirusy wytwarzano z włókien łodyg wodnej rośliny Cyperus papyrus (syn. Papyrus antiquorum). Na owych papirusach zapisywano wszystko, co było potrzebne do rządzenia rozległym państwem, ale przedstawiano też zagadnienia medyczne, różne leki i sposoby ich przyrządzania. Najwięcej wiadomości dostarczył nam dokument nazwany papirusem Ebersa. Nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego egiptologa Georga Ebersa, który w roku 1873 zakupił papirusowy zwój od pewnego Araba. Sprzedający twierdził, ze znalazł go między nogami mumii w Tebach. Po zbadaniu okazało się, że papirus ten pochodzi z około 1550 r. ale jego fragmenty są odpisem z o wiele starszych źródeł. Papirus ma postać zwoju długości ponad 20 metrów, zawiera 108 rozdziałów z których każdy składa się z 20-22 wierszy. Po odczytaniu zapisu (napisany jest pismem hieratycznym) stał się najważniejszym dokumentem staroegipskiej medycyny. Zawiera informacje z zakresu chorób wewnętrznych, chirurgii, stosowania minerałów i licznych roślin leczniczych. Zaopatrzony jest w spis treści i komentarze, zawiera jednak szereg nieznanych nam określeń, najprawdopodobniej fachowych terminów medycznych. Wymieniono w nim około 700 lekarstw, w tym wiele roślinnych jak jałowiec, siemię lniane, koper, kminek, czosnek, liście senesu, tymianek, jaskółcze ziele, pięciornik, kozieradkę, mak, korzeń mandragory, lulek egipski, nasiona bielunia. Podano też ponad 800 sposobów ich przyrządzania i podawanych chorym w postaci pigułek, czopków, maści, kropli, kadzideł czy kąpieli. Wiele z nich aplikowano doodbytniczo, inne rozpuszczano w wodzie, mleku, piwie czy winie. W celu zmniejszenia bólu używano przetworów maku oraz substancji spokrewnionych z mandragorą, atropiny i skopolaminy. Na odwrocie papirusu zawarte są notatki kalendarzowe, pozwalające ustalić przybliżoną datę jego powstania. Powszechnie uważa się, że autorem rozdziału „chirurgicznego" jest sam Imhotep. Papirus Smith'a, długości prawie 5 metrów, został napisany około roku 1700 ale jest oparty na tekstach sięgających do 3200 r. Uważany jest za pierwszy dokument medyczny w historii ludzkości, a jego autorstwo w dużej części przypisuje się Imhotepowi. Papirus zyskał swój desygnat od nazwiska amerykańskiego egiptologa Edwin'a Smith'a, który w 1862 roku kupił go w Luksorze od handlarza Mustafa Aga. Papirus został odczytany dopiero w roku 1920. Zawiera opisy 48 chorób, sposoby nastawiania i unieruchamiania złamań, zwalczania infekcji i gorączki. Już wtedy wiedziano, że uszkodzenie głowy może spowodować paraliż członków lub niemożliwość mówienia. Jest w nim też wzmianka o obserwacji akcji serca i liczeniu tętna. Papirus berliński pochodzi z roku 1350 ma 279 wierszy. Znaleziony został w Sakkarze przez Heinricha Brugscha. Zwój zawiera 80 przepisów gotowych recept, ale jest bardzo trudny do odczytania i część tekstu pozostaje nieznana. Papirus Hearsta, znaleziony w r. 1899 w górnym Egipcie, pochodzi prawdopodobnie z XII-XI wieku i zawiera liczne recepty i ich zastosowanie, receptę leku, który bóg Ra sam dla siebie stworzył. Występują w nim także odpisy ze „świętych ksiąg”. Papirus z Kahun, pochodzący z r. 2250 jest podręcznikiem ginekologii. Opisano w nim miesiączkowanie i jego zaburzenia, występowanie guzów, stanów zapalnych narządów rodnych i sutków. Podpowiadano jak postępować w wypadku poprzecznego ułożenia płodu. Podano jak wykonać narzędzia potrzebne przy porodzie. Opisano również rewelacyjny a jednocześnie bardzo prosty test na określanie płci dziecka, które ma urodzić kobieta: należy codziennie oddawać mocz na ziarna pszenicy i jęczmienia. Jeżeli najpierw zacznie kiełkować pszenica, to urodzi się chłopczyk, jeżeli jęczmień, to dziewczynka. Prawdziwość tego testu potwierdzono w roku 1939. Cała tajemnica polega na produkowaniu przez płód różnego rodzaju gonadotropiny, w zależności od płci. Tradycyjna i współczesna farmacja egipska Słowo „farmacja” wywodzi się od staroegipskiego "Ph-Ar-Maki" oznaczającego tego, „kto zapewnia bezpieczeństwo”. Słowo to było używane jako jedno z imion boga Tota, który według mitologii staroegipskiej, nauczył ludzi sztuki leczenia. Jeśli chodzi o lekarstwa, to oprócz osobliwych specyfików w rodzaju: brud spod paznokci, tłuszcz hipopotama, mleko kobiety, która powiła syna, dziecięcy mocz – używano głownie leków roślinnych, np. cebuli i czosnku. Lekarstwa wykonywano z dużą precyzją, przede wszystkim z ziół, minerałów i tkanek zwierzęcych. Znano również środki znieczulające na przykład marmur w postaci pudru zmieszanego z octem. Analiza egipskich praktyk medycznych wykazała, że wiele stosowanych wówczas lekarstw i zabiegów miało racjonalne podstawy i było skuteczne. Co więcej, wiele tych metod było stosowanych jeszcze w XX wieku. Uważa się, że Egipcjanie znali i wykorzystywali jedną trzecią wszystkich leków jakie znamy współcześnie. Także obecnie w wielu środowiskach, zwłaszcza na prowincji, wciąż są żywe archaiczne bądź graniczące z zabobonami poglądy na temat leczenia. Wprawdzie magia należy już do rzadkości, jednak dużym powodzeniem cieszy się ziołolecznictwo. Ludzie ze społecznych nizin nie poszukują porady lekarza ani nie odwiedzają współczesnych aptek, gdyż mają zaufanie do uzdrowicieli. Wolą poddawać się uświęconym tradycją rytuałom, choćby takim, które mają na celu wygnanie z ich ciała demonów. Postępująca urbanizacja kraju znacznie zwiększyła liczbę ludności zamieszkującej w miastach. Wraz z tym rozwija się infrastruktura zdrowotna, w tym liczne placówki podstawowej opieki medycznej oraz apteki, które dostępne już są dla 95% ludności. W Egipcie funkcjonuje ponad 60 tysięcy aptek. Standardy obsługi i zasady dystrybucji leków nie odbiegają od europejskich gdyż placówki te są prowadzone przez wykształconych współcześnie farmaceutów. Aptekę łatwo znaleźć po szyldzie zapisanym alfabetem łacińskim „Pharmacie” oraz kielichu z owijającym się wokół niego wężem Asklepiosa. Wśród krajów Środkowego Wschodu egipski rynek farmaceutyczny jest największy. Jego roczna wartość znacznie przekroczyła poziom 2 mld dolarów, a wzrost kształtuje się w granicach 5%. Obecnie główne problemy sektora farmaceutycznego to wprowadzeniu regulacji prawnych, zgodnych z międzynarodowymi standardami w zakresie ochrony praw intelektualnych oraz stworzenie klarownego systemu refundacji leków. Rynkiem tym coraz bardziej interesuje się też kapitał zagraniczny. dr n. przyr., mgr farm. Karol Adamkowski Piśmiennictwo1. Brandt-Rauf : History of occupational medicine: relevance of Imhotep and the Edwin Smith papyrus. 1987, 44, Cotterell A. Cywilizacje Starożytne. Wyd. Łódzkie, Dzierżanowski R. Słownik chronologiczny dziejów medycyny i farmacji. PZWL, Warszawa, Fakhry A., Piramidy. Warszawa, Fink-Finowicki C. Zarys historii i propedeutyki farmacji. PZWL, Warszawa, Michałowski K., Piramidy i mastaby. Warszawa, White Starożytny Egipt. Wrocław, 1976. dla - HIRUDOTERAPIASTAWIANIE PIJAWEKDLATEGO STAWIANIE PIJAWEK LEKARSKICH BYŁO, JEST I BĘDZIE JEDNYM Z EFEKTYWNYCH I ZNANYCH OD TYSIĄCLECI SPOSOBÓW LECZENIAPIJAWKI LEKARSKIE„LEKARZU, LECZ JAKĄKOLWIEK METODĄ, BYLEBYŚ ULECZYŁ ..." HIPOKRATESSłowo hirudoterapia powstało z połączenia dwóch słów hurudo z łacin. pijawka oraz terapia. Hirudoterapia jest naturalną metodą leczenia szeregu schorzeń przy użyciu pijawki lekarskiej. Hirudoterapia wykorzystuje wyłącznie pijawki lekarskie hodowane w warunkach laboratoryjnych. ​ Historia hirudoterapii sięga zamierzchłych czasów starożytności. Rozkwit jej popularności przypadał na XIX wiek, we Francji rocznie sprzedawano ponad 80 mln. sztuk. ​ HIRUDOTERAPIA stosowanie pijawki dla celów leczniczych była metodą wykorzystywaną przez naszych przodków, nasi dziadkowie używali pijawki między innymi przy bólach różnego pochodzenia, stanach zapalnych, stosowali hirudoterapię nie mając dzisiejszej wiedzy o substancjach znajdujących się w jej ślinie takich jak: hirudyna, bdelina, destabilaza oraz inne. Hirudoterapia wykorzystuje enzymy zawarte w ślinie pijawki (lecznicze enzymy w ślinie pijawki). Hirudoterapia stosowana jest między innymi przy replantacjach kończyn. ​ Terapia pijawkami lekarskimi ( hirudoterapia ) znajduje się w Międzynarodowym Spisie Procedur Medycznych ICD-9. w Polsce ICD-9 PL (wersja i posiada numer katalogowy służących jako podstawa do rozliczeń z NFZ. ​ W 2004 roku Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) wprowadziła pijawki do medycznych sposobów leczenia i zezwoliła na legalną dystrybucję Europie posiada status „produktu medycznego”. ​ PIJAWKI LECZNICZE dostępne na terenie Europy to: hirudo medicinalis, hirudo verbana. hIrudoterapiaHirudoterapia HIRUDOTERAPIAZASTOSOWANIE PIJAWEK DO CELÓW LECZNICZYCHhirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapia"TAJEMNICE HIRUDOTERAPII, CZYLI LECZENIE PIJAWKAMI"" Streszczenie Hirudoterapia to naturalna metoda leczenia różnorodnych dolegliwości zdrowotnych przy użyciu pijawek. Pijawka poprzez regulację układu krążenia człowieka skutecznie leczy bądź wspomaga leczenie wielu chorób takich jak choroby układu sercowo-naczyniowego, endokrynologicznego, pokarmowego, moczowo-płciowego, oddechowego, kostno-stawowego, choroby dermatologiczne bądź neurologiczne. Słowa kluczowe: hirudoterapia, leczenie pijawkami, pijawki, medycyna WSTĘP Hirudoterapia to stara, sprawdzona i nieszkodliwa metod leczenia pijawkami przeżywająca obecnie w świecie renesans. Znana jest ludzkości już od dawna, jednakże od niedawna hirudoterapia wraca do łask i jest uważana za alternatywną metodą leczenia dolegliwości i schorzeń. Pijawki wykorzystywane są do leczenia już od czasów starożytnych. Pisano o nich na egipskich hieroglifach, w Biblii, w dziełach starożytnych rzymskich i greckich medyków. Intensywny rozwój medycyny w XX wieku stał się przyczyną ograniczenia stosowania tych organizmów, jednakże wyizolowanie hirudyny z gruczołów śluzowych pijawek, jak również innych cennych związków, spowodowało ponowne zainteresowanie tą starą metodą terapii [14 , 20]. ... ​ TERAPEUTYCZNY EFEKT DZIAŁANIA SUBSTANCJI AKTYWNYCH WYDZIELINY ŚLINOWEJ PIJAWEK LEKARSKICH Hirudoterapia nie stanowi panaceum na wszystkie choroby, jednakże skutecznie leczy bądź wspomaga leczenie wielu schorzeń układu sercowo-naczyniowego, krwiaki i zakrzepy, nadciśnienie niedociśnienie, choroby i bóle serca, zakrzepowe zapalenie żył, chorobę niedokrwienną, wysoki cholesterol, choroby skóry, hemoroidy, rwę kulszową, żylaki, trudno gojące się rany, obrzęki powypadkowe, choroby płuc i oskrzeli, choroby przewodu pokarmowego, choroby wątroby, wrzody żołądka i dwunastnicy, alergie, procesy starzenia, choroby kobiece, bezpłodność, prostatę, impotencję, zapalenie korzonków nerwowych, udary, bóle stawów, choroby nerek, bóle kręgosłupa, agresję, histerię, nerwice, depresję, a nawet niektóre nowotwory. ​ ... ​ PODSUMOWANIE Hirudoterapia jest całkowicie naturalną metodą leczenia wielu chorób. Związki zawarte w ślinie pijawek przenikają do organizmu człowieka i wywołują szereg zmian biochemicznych. Substancje te posiadają właściwości przeciwzakrzepowe, rozszerzające i uszczelniające naczynia krwionośne, przeciwhistaminowe, przeciwbólowe, antybiotyczne, jak również regenerujące skórę i komórki nerwowe. Hirudoterapeuci zapewniają o skuteczności stosowania hirudoterapii w leczeniu bądź wspomaganiu leczenia wielu chorób. Hirudoterapia w krajach takich jak Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Niemcy czy Rosja traktowana jest jako przyjęta metoda leczenia stosowana przez lekarzy. Jednakże w świetle polskiego prawa ten sposób leczenia jest niekonwencjonalny. Autor: Monika Duszyńska całość artykułu Pijawki publikacje" ​hirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiahirudoterapiaTECHNIKI HIRUDOTERAPIAWspółczesna hirudoterapia wykorzystuje ponad 20 technik, w oparciu o które prowadzi się leczenie z wykorzystaniem pijawki lekarskiej. Są to: Klasyczna hirudoterapia - technika leczenia miejscowego, Hirudokompleksoterapia – technologia leczenia kompleksowego Hirudohemoterapia – oddziaływanie poprzez system krwionośny człowieka. Technologia ta, wykorzystując odpowiednio usytuowane punkty oraz strefy na ciele człowieka, pozwala na szybkie wprowadzenie do krwiobiegu osoby poddającej się terapii niezbędnej ilości hirudozwiązków, które zaczną leczniczo oddziaływać na głęboko usytuowane, odpowiednie dla określonego schorzenia, organy wewnętrzne organizmu. Hirudoenergoterapia – oddziaływanie na system energetyczny człowieka poprzez rozmieszczone na ciele centra energetyczne. Tą metodą można korygować zaburzenia w gospodarce energetycznej ciała ludzkiego, zanim spowodują one widoczne objawy fizyczne i ujawnią się w postaci konkretnej jednostki chorobowej. Hirudorefleksoterapia – oddziaływanie na biologicznie aktywne (refleksyjne) punkty na ciele człowieka, te same, które wykorzystywane są w akupunkturze. Hirudoneuroterapia – oddziaływanie na system nerwowy pacjenta. Metoda ta, wymagająca bardzo szczegółowej wiedzy o układzie nerwowym, wykorzystuje możliwość oddziaływania (drażnienia) hirudozwiązkami produkowanymi przez pijawki na odpowiednie drogi lub włókna nerwowe, ​ Hirudoimmunoterapia – oddziaływanie bezpośrednie na układ limfatyczny człowieka. Wykorzystuje się tu możliwość stymulacji silnej odpowiedzi immunologicznej na bodźce oraz „oczyszczania” organizmu z czynników chorobotwórczych. Hirudohemoimmunoterapia - świadome, kontrolowane zakażanie pacjenta żyjącym w symbiozie z pijawką mikroorganizmem Aeromonas veronii biotyp sobria oraz prowokowanie okresowego bardzo wysokiego, dochodzącego aż do 40 - 41oC wzrostu temperatury ciała pacjenta. Metoda ta stosowana musi być z wielką rozwagą i pod kontrolą lekarzy medycyny. Kąpiele energostymulujące – w których wykorzystuje się 10 do 15 wysuszonych oraz sproszkowanych pijawek lekarskich, dodawanych do wanny podczas kąpieli w wodzie o temperaturze 38 – 40oC. ​ Hirudoterapie hybrydowe – w których stosuje się maści i kremy zawierające dodatki wyciągów z pijawek lekarskich; pijawki lekarskie łącznie z terapią bańkową, filoterapią, apiterapią, larwoterapią i innymi przyrodoleczniczymi metodami leczenia. MIT NUMER 1. PIJAWKI - NOSICIELE CHORÓB ZAKAŹNYCH Infekcja zakaźna osoby po zastosowaniu pijawki lekarskiej jest niemożliwa z kilku powodów: - pijawki hodowane są labratoryjnie - mechanizm krwotoku występuje tylko w jednym kierunku - enzymy znajdujące się w ślinie pijawki mają silne właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, które zapobiegają wzrostowi patogennych bakterii; - pijawki po zabiegu podlegają utylizacji Pijawki posiadają w ślinie bakterie Areomonas, która może się uaktywnić w skrajnych przypadkach wyczerpania organizmu, należy zastosować antybiotyk. MIT NUMER 2. CZĘSTE SESJE Z UŻYCIEM PIJAWKI MOGĄ PROWADZIĆ DO ROZWOJU ANEMII Pijawki wypijają 5-15 ml krwi. W przybliżeniu taka sama ilość krwi wypływa z rany pod wpływem hirudyny po sesji hirudoterapii . Przy. 5-7 pijawek osoba traci 50-200 ml krwi, która podczas normalnej pracy układu krwiotwórczego nie stanowi zagrożenia dla zdrowia. MIT NUMER 3. UGRYZIENIE PIJAWKI JEST BARDZO BOLESNE W ślinie pijawki lekarskiej zawarte są środki znieczulające, dzięki czemu ugryzienie jest bezbolesne. MIT NUMER 4. WSZYSTKIE RODZAJE PIJAWEK SĄ LECZNICZE Do celów medycznych stosuje się w Polsce i Europie trzy rodzaje pijawek: Verban, Medicinalis, Orientalis MIT NR 5. PIJAWKI LECZĄ WSZYSTKIE CHOROBY Leczenie pijawkami jest przeciwwskazane w przypadku nowotworów złośliwych, hemofilii, skaz krwotocznych, zaburzeń krzepnięcia krwi, niskiego ciśnienia krwi, stanu ostrego po udarze i po zawale, a także w przypadku indywidualnej nietolerancji poszczególnych śliny PRZYSTAWIANIA PIJAWEKHIRUDOTERAPIAHIRUDOTERAPIA - PUNKTY PRZYSTAWIANIA PIJAWEK dla wybranych jednostek chorobowych ​ HIRUDOTERAPIA - Hemoroidy , żylaki odbytu (łac. varices haemorrhoidales; ang. hemorrhoids), hemoroidy, guzki krwawnicze – poszerzone, często nabrzmiałe żyły splotu odbytniczego. Hemoroidy są konsekwencją niewydolności żylnej, która może być spowodowana czynnikami genetycznymi lub stylem życia. HIRUDOTERAPIA - Okolice zakończenia kości ogonowej, krzyża, spojenia łonowego, 2-8 pijawek 1-2 razy w tygodniu HIRUDOTERAPIA - Okolice podbrzusza, krzyża, kości guzicznej, tułowia, wątroby, 2-8 pijawek 1-2 razy w tygodniuHIRUDOTERAPIA - Nadciśnienie tętnicze, choroba nadciśnieniowa, (ang.) hipertensja (łac. hypertonia arterialis, niekiedy stosowane skróty HA i AH) – przewlekła choroba układu krążenia, która charakteryzuje się stale lub okresowo podwyższonym ciśnieniem tętniczym krwi zarówno skurczowym (górnym), jak i rozkurczowym (dolnym). HIRUDOTERAPIA - Okolice małżowiny usznej, krzyża, tyłu szyi, wątroby, nerek, na linii środkowej pleców. 2-8 pijawek 1-2 razy tygodniowo, 5-8 - Niewydolność serca (łac. insufficiaentia cordis) – stan, w którym nieprawidłowa struktura lub funkcjonowanie serca upośledza zdolność do zapewnienia wystarczającego przepływu krwi zgodnie z zapotrzebowaniem organizmu. Do częstych przyczyn niewydolności serca należą: zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca, choroby zastawkowe i - Okolice serca, krzyża, kości, wątroby, barków. W zależności od stanu zdrowia pacjenta 3-6 pijawek, 7-12 zabiegówHIRUDOTERAPIA - Choroba niedokrwienna serca – (ChNS; łac. morbus ischaemicus cordis, MIC; ang. ischaemic heart disease, IHD) – zespół objawów chorobowych będących następstwem przewlekłego stanu niedostatecznego zaopatrzenia komórek mięśnia sercowego w tlen i substancje odżywcze, co doprowadza do niedotlenienia zwanego również niewydolnością - Okolice serca. 2-8 pijawek, 1-2 razy w tygodniu, do 10 - Astma oskrzelowa HIRUDOTERAPIA - Okolice płuc, krzyża, wątroby, żołądka, miedzy łopatkami, 2-6 pijawek, 1 razy w tygodniu, do 9 - Okolice spojenia łonowego, podbrzusza, kości guzicznej, krzyża, środkowej linii tułowia. 3-5 pijawek, 1-2 razy w tygodniu, 7-10 - Migrena – powtarzający się, najczęściej jednostronny, pulsujący ból głowy. Migrena trwa zazwyczaj od 4 do 72 godzin. Charakteryzuje się różnym stopniem nasilenia i częstotliwością występowania. Bóle nasilają się pod wpływem emocji lub wysiłku fizycznego. Występuje światłowstręt (fotofobia), nadmierna wrażliwość na dźwięki (fonofobia) i zapachy (osmofobia), występują też nudności i - Okolice szyi, kości guzicznej, krzyża, wzdłuż kręgosłupa, za małżowiną uszną, wyrostka sutkowatego. 3-8 pijawek, 1-2 razy w tygodniu, 7-10 zabiegów. ​HIRUDOTERAPIA - Zapalenie zatok przynosowych (łac. sinusitis paranasales) to stan zapalny zatok przynosowych, wynik infekcji wirusowej i bakteryjnej, w przebiegu której dochodzi do zajęcia zatok. HIRUDOTERAPIA - Okolice szyi, wyrostka sutkowatego, czoła wzdłuż linii włosów, za małżowiną uszną. 2-6 pijawek, 1-2 razy w tygodniu, 3-7 zabiegów. ​HIRUDOTERAPIA - Okolice stawów 4-8 pijawek, 1 razy w tygodniuHIRUDOTERAPIA - Choroby reumatyczne (reumatyzm) – grupa chorób charakteryzujących się przewlekłymi zmianami zapalnymi w obrębie tkanki łącznej, spowodowanymi najczęściej reakcją autoimmunologiczną. Grupa chorób reumatycznych objawia się często zmianami chorobowymi w stawach i kościach, dając objawy bólowe i w skrajnych przypadkach ograniczenie ruchomości stawów, aż do całkowitego ich - Okolice żył (nigdy nie stawiamy pijawek na żyły), kości guzicznej. 4-8 pijawek, 1 razy w tygodniu, 5-8 HIRUDOTERAPIA - Okolice kręgu T11, miejscowo okolice stawów. 3-8 pijawek, HIRUDOTERAPIA UWAGA: przed przystawieniem pijawek należy przyjrzeć się przedmiotowemu miejscu w celu zlokalizowania żył, które omijamy przy zabiegu hirudoterapii, pacjent przed zabiegiem nie może używać kosmetyków zapachowych, maści leczniczych W LECZENIU USZKODZEŃ NARZĄDU RUCHU HIRUDOTERAPIA - Zwichnięcie i skręcenie stawu kolanowego i skokowego Zwichnięcie – uszkodzenie, w którym dochodzi do chwilowej bądź trwałej utraty kontaktu powierzchni stawowych, przemieszczenie kości w torebce stawowej lub całkowite wyciągnięcie z niej kości. W wyniku urazów mięśni i stawów zwykle pojawia się krwiak. Krwiaki trudno resorbujące się są jednym z podstawowych wskazań do hirudoterapii. ​ HIRUDOTERAPIA - Pijawki przystawiamy w okolicach stawu skokowego, 3-6 pijawek, co 4 do 7 dni, 3-5 zabiegów ​ HIRUDOTERAPIA - Zapalenie ścięgna rzepki („kolano skoczka”) Występuje u osób uprawiających sporty wymagające nagłego przyspieszania i wykonywania skoków (biegi, tenis, siatkówka, koszykówka, piłka nożna). Ból występuje w przedniej części kolana i jest zlokalizowany w okolicy dolnego bieguna rzepki lub guzowatości piszczeli. Ból występuje przed podjęciem, podczas, lub po aktywności fizycznej, w zależności od stopnia urazu. HIRUDOTERAPIA - pijawki przystawiamy do kolana 3–4 pijawki, co 4 do 7 dni, 3–7 zabiegów. ​ HIRUDOTERAPIA - Zapalenie ścięgna Achillesa Zapalenie ścięgna Achillesa jest typowym urazem biegacza. Najczęstszymi dolegliwościami związanymi ze ścięgnem Achillesa są: zapalenie ścięgna i ościęgna, zapalenie kaletki głębokiej ścięgna Achillesa oraz zerwanie ścięgna. Ścięgno może ulec zapaleniu w wyniku powtarzających się obciążeń lub przy niektórych stanach chorobowych (np. podagra). Najczęściej uszkodzenie ścięgna występuje u sportowców (biegaczy, ludzi uprawiających gimnastykę i aerobik, skok wzwyż). ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ HIRUDOTERAPIA - przystawiamy 6 pijawek, co 7 dni, 3–5 zabiegów. ​ HIRUDOTERAPIA - Zapalenie bocznego nadkłykcia kości ramiennej, czyli tzw. łokieć tenisisty jest jednym z najczęstszych problemów dotyczących stawu łokciowego. Za przyczynę dolegliwości uznaje się zapalenie ścięgna mięśnia krótkiego prostownika nadgarstka, które przyczepia się do bocznego nadkłykcia kości ramiennej. Powodem zmian zapalnych w ścięgnie może być nagły uraz lub wielokrotne, monotypowe ruchy przedramienia, które wywołują mikropęknięcia włókien ścięgna, prowadząc do jego przekrwienia, co w rezultacie wywołuje ból. ​ HIRUDOTERAPIA - Przystawiamy 3–5 pijawek, co 7 dni. ​ HIRUDOTERAPIA - Zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, czyli tzw. łokieć golfisty, oszczepnika – jest to zespół bólowy tkanek miękkich położonych bocznie w stosunku do stawu łokciowego, związany najczęściej z uszkodzeniem przyczepów mięśnia nawrotnego obłego lub mięśnia zginacza promieniowego nadgarstka. Do uszkodzenia przyczepów najczęściej doprowadzają mikrourazy w wyniku zespołu przeciążeniowego wskutek powtarzalnych ruchów nadgarstka wbrew oporowi, takich jak gra w golfa, rzucanie np. piłką baseballową. HIRUDOTERAPIA - Przystawiamy 3-5 pijawek, co 7 WETERYNARIIHIRUDOTERAPIAHirudoterapia u zwierząt, jej wskazania i przeciwwskazania są takie jak w przypadku leczenia ludzi. Hirudoterapia z powodzeniem stosowana jest w wielu dolegliwościach zarówno u małych jak i dużych zwierząt. Przed zabiegiem nie stosuje się żadnych substancji znieczulających zwierzęta. Sam zabieg wykonywany jest w sposób taki jak u człowieka i trwa około 30 – 60 min. Zalecenia do stosowania: HIRUDOTERAPIA psy dysplazja stawów biodrowych, egzema, zapalenie ucha, rany pooperacyjne, zwłaszcza po kastracji zapalenie sutka, zapalenie spojówek, stany zapalne kręgosłupa, zapalenie stawów, ropnie i czyraki, rany pourazowe, krwiak,i zapalenie żył, HIRUDOTERAPIA koty obrażenia wynikające z ugryzień i podrapań urazy kręgosłupa, ropnie i czyraki egzema, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha, rany pooperacyjne, zwłaszcza po kastracji zapalenie sutka, czerwienica prawdziwa, zapalenie spojówek, krwiaki, HIRUDOTERAPIA konie zapalenie okostnej, zapalenie stawów, koński ochwatu, koński podotrochlosis, egzemy, obrażenia wynikające z ugryzień i kopnięć, krwiaki, kopnięcia lub urazy gryźć, ropnie i czyraki, zapalenia wymienia, zapalenie jądra i napletka, zapalenie węzłów chłonnych ​hirudoterapia kothirudoterapiahirudoterapia pieshirudoterapiahirudoterapia końhirudoterapiahirudoterapia końhirudoterapiahirudoterapia pieshirudoterapiahirudoterapia pieshirudoterapia

zabieg wykonywany przez egipskich lekarzy