zaburzenia psychiczne u dzieci forum

Stopnie zaburzenia i sposoby leczenia. Pozornie opiekuńcza i kochająca matka truje je lub zmyśla występowanie różnych objawów, aby dziecko zostało uznane za chore. Tak właśnie przejawia się zaburzenie psychiczne nazwane przeniesionym zespołem Münchausena (Münchausen syndrome by Proxy (MSBP). Część odnośników w artykule to Według raportu, 19% chłopców w Europie w wieku od 15 do 19 lat cierpi na skutek zaburzeń zdrowia psychicznego. Wśród dziewcząt jest to ponad 16%. Co więcej, dziewięć milionów nastolatków w Europie (dzieci w wieku 10-19 lat) żyje z zaburzeniem psychicznym. Depresja i zaburzenia lękowe odpowiadają za ponad połowę przypadków. Osobowość histrioniczna u dzieci. Osobowość histrioniczna u dzieci może się rozwinąć przez specyficzne zachowanie rodziców lub jednego z nich wobec dziecka. Zaburzenie to bowiem obserwuje się u osób, które w dzieciństwie były przesadnie i często karane oraz krytykowane, albo karanie odbywało się w sposób niekonsekwentny. W potocznym języku utarły się sformułowania takie jak „nerwica żołądka„, „nerwica serca„, „nerwica wegetatywna„. W klasyfikacjach diagnostycznych nie istnieją zaburzenia tego typu. Pod tymi nazwami kryją się różne formy zaburzeń występujących pod postacią somatyczną. Kobiety cierpią na nie 10 razy częściej niż mężczyźni. Objawy pojawiają się zazwyczaj Najczęstsze objawy zaburzeń sensorycznych u dzieci. Lista objawów jest bardzo długa i różnorodna. Symptomy różnią się między sobą, w zależności od rodzaju problemu. Dodatkowo mogą wystąpić indywidualne dla dziecka objawy. Jest jednak duża część objawów, które często można zaobserwować u dzieci z problemami sensorycznymi. nonton film mars met venus full movie lk21. Ubóstwo i życie w niepełnej rodzinie zwiększają ryzyko chorób psychicznych u dzieci z pewnego czasu wiadomo, że u dzieci z padaczką częściej występują zaburzenia lękowe, depresja i ADHD. Kristin Alfstad z Narodowego Centrum Padaczki przy Uniwersytecie w Oslo (Norwegia) i współpracownicy przeprowadzili niedawno badania obejmujące kilkanaście tysięcy dzieci, z czego 111 okazało się chorować na omawiane zaburzenie podano w internetowym wydaniu czasopisma „Epilepsia” z 25 marca, u małych pacjentów z padaczką choroby umysłowe były częstsze niż u pozostałych uczestników. Ryzyko objawów psychiatrycznych było wyższe u chłopców (niezależnie od występowania ataków drgawkowych).Choroby umysłowe częstsze w przypadku życia w domu z tylko jednym rodzicem, dochodów w rodzinie poniżej poziomu ubóstwa i innych cech niskiego statusu socjoekonomicznego. U dziewczynek głównym czynnikiem ryzyka problemów ze zdrowiem psychicznym było występowanie padaczki obecnie lub przeszłości. W przypadku chłopców wpływ niskiego statusu socjoekonomicznego był prawie tak samo duży jak omawiana choroba neurologiczna. Kiedy mówimy o zaburzeniach lękowych? Lęk jest naturalnym stanem emocjonalnym, który ostrzega przed potencjalnym niebezpieczeństwem i mobilizuje do poradzenia sobie z tą sytuacją. Gdy ktoś na przykład widzi agresywnego psa, zwykle odczuwa lęk i przechodzi na drugą stronę ulicy, przez co unika jego potencjalnego ataku. Jeśli uczeń obawia się sprawdzianu, to poprzedniego dnia poświęca więcej czasu na powtórzenie materiału i dzięki temu dostaje dobrą ocenę. Taki lęk pełni funkcję adaptacyjną – pomaga korzystnie rozwiązać napotykane problemy. Jeżeli jednak lęk: - jest nasilony nieproporcjonalnie do okoliczności (na przykład paraliżujący lęk podczas recytowania wiersza na forum klasy), - jest wywoływany neutralnymi, nie stwarzającymi niebezpieczeństwa bodźcami (na przykład jazdą pociągiem, widokiem ćmy, wchodzeniem do budynku szkoły), - trwa nieproporcjonalnie długo w stosunku do wywołującego go bodźca (na przykład po ominięciu agresywnego psa dziecko nie uspokaja się, ale odczuwa lęk nadal przez cały dzień), - zaburza codzienne funkcjonowanie dziecka (na przykład dziecko boi się pójść samo do toalety, boi się wsiadać do autobusu, tramwaju), - towarzyszą mu nasilone objawy somatyczne (przyspieszone bicie serca, pocenie się, drżenie, przyspieszony oddech, uczucie duszności, zawroty głowy), to jest lękiem dezadaptacyjnym, czyli utrudniającym radzenie sobie z codziennością. Mówimy wtedy o zaburzeniach lękowych. Jakie postacie zaburzeń lękowych spotyka się u dzieci i młodzieży? Zaburzenia lękowe mogą dotykać nawet do 20% dzieci i nastolatków. W okresie dzieciństwa i dojrzewania występują następujące postacie zaburzeń lękowych: lęk separacyjny - Jest prawidłowym zjawiskiem u dzieci do 3. roku życia, a potem stopniowo zanika do 5. roku życia. - Lęk separacyjny rozumiany jako zaburzenie występuje u 3–5% dzieci i nastolatków, częstość występowania maleje wraz z wiekiem i częściej cierpią na niego dziewczęta. - Dziecko odczuwa nadmierny lęk, gdy spodziewa się rozłąki z opiekunem (najczęściej matką), w trakcie okresu rozłąki lub nawet gdy tylko sobie taką rozłąkę wyobraża. Na próby separacji (na przykład wyjście matki do pracy lub jej wyjazd w delegację, gdy dziecko ma wyjść z domu i pójść do szkoły) reaguje oporem, płaczem, czasem zgłasza dolegliwości somatyczne (ból zęba, bóle brzucha), „dzięki” którym ostatecznie nie dochodzi do rozłąki (dziecko zostaje w domu z matką zamiast iść do szkoły lub matka rezygnuje z wyjścia z domu, by zaopiekować się dzieckiem). Dziecko odmawia wychodzenia z domu bez opiekuna, nie chce wychodzić samo do szkoły (a czasem w ogóle odmawia chodzenia do szkoły), na podwórko, do kolegów; nie wyjeżdża samo na kolonie, zielone szkoły, wycieczki szkolne lub robi to z wielkimi oporami. Bezpodstawnie zamartwia się, że opiekun zachoruje, umrze, będzie miał wypadek, miewa koszmarne sny o takich treściach. Dzieci cierpiące na lęk separacyjny często również nie chcą spać same, lecz z opiekunem. zaburzenie lękowe uogólnione - Występuje u 3–4,6% dzieci i nastolatków, w dzieciństwie równie często u dziewcząt i u chłopców, w okresie dojrzewania częściej u dziewcząt. - Dziecko nadmiernie zamartwia się mniej lub bardziej spodziewanymi wydarzeniami: „i co to będzie, gdy (dostanę jedynkę ze sprawdzianu/ Ania się na mnie pogniewa/ mama zachoruje,/spadnie ulewny deszcz i będzie powódź, itp.)”, wyobraża sobie tylko negatywne scenariusze dla spodziewanych sytuacji. Często szuka pociechy i zapewnień, że jego obawy się nie sprawdzą, ale nie uspokaja się, gdy je usłyszy. Odczuwa lęk o prawie stałym nasileniu (tak zwany lęk wolnopłynący), któremu towarzyszą: niepokój, nerwowość, rozdrażnienie. Dziecko łatwo się męczy, odczuwa zwiększone napięcie mięśniowe (jest „spięte”), ma trudności z koncentracją i problemy ze snem. zespół lęku napadowego (zaburzenie paniczne) - Zespół lęku napadowego dotyka 0,5–5% dzieci i nastolatków. Znacznie częściej występuje w okresie dojrzewania i częściej dotyczy dziewcząt. - Zaburzenie charakteryzuje się nawracającymi napadami paniki. Napad paniki to nagły, bardzo silny lęk z towarzyszącymi objawami somatycznymi (duszność, kołatania serca, zawroty głowy) o dużym nasileniu. W trakcie ataku paniki dziecko ma poczucie całkowitej utraty kontroli nad sobą lub że „zaraz umrze”, co jeszcze bardziej wzmaga jego przerażenie. Napad paniki może pojawić się „znikąd” lub może wywołać go konkretny czynnik (zobacz „fobie swoiste”). Jeśli atak wystąpił bez określonej przyczyny, dziecko zazwyczaj boi się jego nawrotu i ten lęk paradoksalnie może wywołać kolejny napad paniki. - Dziecko może obawiać się również, że atak paniki zdarzy mu się w miejscu publicznym (czyli na ulicy, w sklepie, w autobusie itp.) i wszyscy wokół będą na to patrzeć. Jeśli z tego powodu dziecko unika miejsc publicznych, mówimy o zaburzeniu panicznym z agorafobią. fobie specyficzne - Zaburzenie lękowe w postaci fobii występuje u 2,5–9% dzieci i młodzieży, nieco częściej u dziewcząt. - Lęk dziecka skupia się wokół konkretnego przedmiotu, postaci lub sytuacji. Fobia może dotyczyć: zwierząt, owadów, zjawisk atmosferycznych (wiatr, burza, deszcz), ciemności, hałasów, wysokości, ostrych przedmiotów, zastrzyków, widoku krwi, jazdy pociągiem, latania samolotem, i wielu innych czynników. W obecności tych bodźców lub gdy dziecko spodziewa się kontaktu z nimi, odczuwa nieracjonalny i nadmierny strach, który może nawet przyjąć postać napadu paniki. Młodsze dzieci mogą reagować na obiekt fobii płaczem, wybuchem złości, zamieraniem w bezruchu lub przywieraniem do opiekuna. Dziecko stara się tak na co dzień funkcjonować, żeby unikać budzącego lęk czynnika. - Należy pamiętać, że w okresie wczesnodziecięcym lęki przed różnymi obiektami mieszczą się w ramach prawidłowego rozwoju. Dwulatek może bać się na przykład hałasu, trzylatek – psów, czterolatek – ciemności, ale w miarę dorastania te lęki ustępują. O zaburzeniu lękowym w postaci fobii mówimy wtedy, gdy przeżywany przez dziecko strach przed danym obiektem nie jest zgodny z jego fazą rozwojową (na przykład gdy ciemności boi się ośmiolatek). zespół lęku społecznego (fobia społeczna) - Przyjmuje się, że zespół lęku społecznego występuje u 1% dzieci i młodzieży, ale w rzeczywistości odsetek ten może być większy. Zaburzenie to występuje równie często u chłopców i u dziewcząt. - Do 3. roku życia lęk przed obcymi jest przejawem prawidłowego rozwoju dziecka. - Dziecko cierpiące na fobię społeczną przeżywa nasilony lęk w obecności nieznajomych osób i unika ich. Jako nieznajomych rozumie się tu osoby nie będące członkami rodziny i bliskimi przyjaciółmi dziecka. W tym znaczeniu obcymi osobami są również: nauczyciel w szkole, koledzy z klasy, sprzedawca w osiedlowym sklepie, itp. W sytuacjach społecznych (w szkole, na spotkaniu klasowym, na podwórku wśród innych dzieci, w sklepie) dziecko jest zakłopotane, ciągle zamartwia się jak postrzegają go inni i co sobie o nim pomyślą. Jest bardzo skupione na tym, żeby zachować się poprawnie. Obawia się ośmieszenia i upokorzenia, stale wyobraża sobie siebie w takich właśnie okolicznościach (na przykład gdy wybiera się na urodziny do koleżanki, wyobraża sobie, że na pewno wywróci się i obleje sokiem, a wtedy wszyscy będą się z niego wyśmiewać). Podczas rozmowy nie podtrzymuje kontaktu wzrokowego, mówi niewiele i cicho albo w ogóle unika rozmów z innymi, pozostaje „na uboczu”. W sytuacjach społecznych dziecko ma również somatyczne oznaki lęku – czerwienie się, pocenie, drżenie rąk. W domu, wśród członków rodziny i dobrze znanych osób, dziecko zachowuje się zupełnie swobodnie i nie odczuwa lęku. - Unikanie sytuacji społecznych prowadzi do znacznych problemów z codziennym funkcjonowaniem. Dziecko boi się chodzić do szkoły, może opuszczać lekcje, a w skrajnych przypadkach w ogóle odmówić wychodzenia z domu. Wycofanie ze środowiska rówieśniczego znacznie zaburza jego rozwój psychospołeczny. mutyzm wybiórczy - Mutyzm wybiórczy obserwuje się u 0,3–0,8% dzieci i nastolatków. - Jest to postać fobii społecznej, w której lęk przed ludźmi przejawia się odmową komunikacji słownej (milczeniem), mimo że mowa dziecka i jej rozumienie są prawidłowo rozwinięte. - Dziecko nie odzywa się do obcych osób (czyli nie będących członkami rodziny ani bliskimi przyjaciółmi), na ich pytania nie odpowiada wcale lub odpowiada gestami. Podczas rozmowy, czy raczej prób jej nawiązania, dziecko unika kontaktu wzrokowego, nie okazuje emocji mimiką twarzy, gdy się uśmiecha, to zwykle z zaciśniętymi ustami. W sytuacjach społecznych dziecko często również nie podejmuje aktywności ruchowej, w razie potrzeby wykonuje bardzo „oszczędne” ruchy. Mimo jego zewnętrznej bierności można dostrzec, że bacznie obserwuje otoczenie i słucha uważnie o czym mówią inni. W domu (lub innym dobrze znanym środowisku – na przykład u ulubionej cioci) dziecko jest swobodne, czasem wręcz nadmiernie ruchliwe, chętnie i bez problemu rozmawia z bliskimi. Opiekunowie często opowiadają, że w domu dziecko jest bardzo gadatliwe, lubi „dyrygować” otoczeniem i narzucać swoje pomysły. Często u dziecka cierpiącego na zaburzenia lękowe spotyka się objawy charakterystyczne dla dwóch lub więcej wymienionych wyżej jednostek. U dzieci cierpiących na fobie lub zespół lęku uogólnionego mogą występować napady paniki, a dziecko z mutyzmem wybiórczym może mieć jednocześnie objawy lęku separacyjnego. Szczególnym rodzajem takich „mieszanych zaburzeń” jest fobia szkolna. Jej przejawem może być: - całkowita odmowa pójścia do szkoły, - wychodzenie ze szkoły po kilku lekcjach, ale przed zakończeniem dnia szkolnego, - chodzenie do szkoły „pod przymusem” – po długich porannych awanturach z rodzicami/opiekunami, - nasilone objawy somatyczne, które występują tuż przed wyjściem do szkoły (bóle brzucha, biegunka, bóle głowy, itp.) i często „uniemożliwiają” wyjście z domu. Obraz fobii szkolnej jest bardzo różnorodny: obecne są objawy lęku społecznego, lęku separacyjnego, czasem lęk uogólniony, mogą występować napady paniki. Wspólnymi cechami są: nasilony stres towarzyszący przebywaniu w szkole, wymuszanie na opiekunach (płaczem, szantażem itp.), aby pozwolili na pozostanie w domu, skargi na dolegliwości somatyczne, problemy w relacjach rówieśniczych. Jakie są przyczyny zaburzeń lękowych? W powstawaniu zaburzeń lękowych biorą udział czynniki biologiczne (zaburzenia równowagi neuroprzekaźników w mózgu, zaburzenia budowy anatomicznej mózgu) i genetyczne (większe ryzyko zachorowania, gdy członkowie rodziny też cierpią na zaburzenia lękowe), na których działanie nakłada się wpływ czynników środowiskowych. Należą do nich między inymi: - zaburzenia lękowe u opiekunów – dziecko „uczy” się od nich lękowego nastawienia do otoczenia i strategii radzenia sobie z problemami opartych na unikaniu, nabiera poczucia, że jest bezradne wobec napotykanych trudności, - styl wychowania – nadopiekuńczość, nadmierna krytyka lub nadmierne kontrolowanie dziecka, - brak poczucia bezpieczeństwa w relacji z opiekunami – na przykład gdy opiekunowie stosują przemoc, zaniedbują dziecko, nie dają wsparcia w trudnych sytuacjach, - doświadczenie odrzucenia lub przemocy ze strony rówieśników, - inne traumatyczne doświadczenia – na przykład: utrata opiekuna, wypadek, choroba, nadużycie seksualne. Bardzo często czynnikiem wyzwalającym objawy zaburzeń lękowych są zmiany w życiu dziecka: pójście do przedszkola, rozpoczęcie nauki w szkole, zmiana klasy lub szkoły, przeprowadzka do innej miejscowości, pobyt w szpitalu. Dotyczy to zwłaszcza lęku separacyjnego, lęku społecznego i mutyzmu wybiórczego. Jak stawia się rozpoznanie? Lekarz psychiatra stawia rozpoznanie zaburzeń lękowych na podstawie wywiadu zebranego od dziecka i jego opiekunów oraz badania psychiatrycznego dziecka. Czasem dziecko w pierwszej kolejności trafia do psychologa, który również potrafi określić, na jakie zaburzenie cierpi młody pacjent. Zarówno lekarz, jak i psycholog, mogą posiłkować się różnymi kwestionariuszami i skalami, które są pomocne w stawianiu diagnozy oraz określaniu nasilenia zaburzeń. Lekarz powinien wykluczyć zaburzenia somatyczne, których objawem mogą być stany lękowe. Należą do nich: choroby endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, zaburzenia czynności nadnerczy), hipoglikemia (nadmierny spadek poziomu glukozy we krwi), astma, padaczka, zaburzenia neurologiczne, choroby serca. Zdarza się, że w tym celu lekarz psychiatra korzysta z konsultacji innych specjalistów. Stany lękowe z towarzyszącymi objawami somatycznymi mogą pojawić się w wyniku nadmiernego spożycia kawy lub napojów energetyzujących. Występują również po odstawieniu substancji psychoaktywnych (alkoholu, marihuany, amfetaminy), dlatego lekarz może zapytać młodego pacjenta o ich stosowanie i ewentualnie zlecić testy na obecność tych substancji we krwi lub w moczu. Zaburzenia lękowe należy różnicować także z innymi zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza zaburzeniami psychotycznymi, depresyjnymi, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), całościowymi zaburzeniami rozwoju, zespołem stresu pourazowego (PTSD; zwłaszcza, gdy dziecko doświadczyło traumy, niekoniecznie w nieodległej przeszłości). Jakie zaburzenia psychiczne współwystępują razem z zaburzeniami lękowymi? Zaburzenia lękowe często występują razem z depresją. W zależności od rodzaju i nasilenia stwierdzanych objawów lekarz może postawić rozpoznanie zaburzeń depresyjno-lękowych. Zaburzenia lękowe towarzyszą, a raczej są powikłaniem tych zaburzeń psychicznych, które utrudniają dziecku funkcjonowanie w szkole i negatywnie wpływają na jego osiągnięcia w nauce. Należą do nich: ADHD, zaburzenia rozwoju umiejętności szkolnych, zaburzenia opozycyjno-buntownicze. Młodzież cierpiąca na zaburzenia lękowe może szukać różnych, czasem szkodliwych sposobów na poradzenie sobie z ich objawami – na przykład: sięgać po alkohol i narkotyki. Zaburzenia lękowe (zwłaszcza fobia społeczna) zwiększają ryzyko uzależnień (zwłaszcza od alkoholu). Jakie są sposoby leczenia? Podstawową metodą leczenia zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży są oddziaływania psychoterapeutyczne. Należą do nich: - psychoedukacja dziecka i jego opiekunów – czyli zapewnienie im informacji na temat przyczyn, objawów i leczenia zaburzeń lękowych. Jest ona o tyle ważna, że niektóre objawy wyglądają dość przerażająco (na przykład napad paniki) i młody pacjent oraz jego opiekunowie bardzo się obawiają, że świadczą one o poważnej chorobie. Niekiedy samo wyjaśnienie dziecku i jego opiekunom czym są zaburzenia lękowe znacznie zmniejsza poziom ich niepokoju i ułatwia dalsze interwencje terapeutyczne. - psychoterapia poznawczo-behawioralna – podczas której dziecko uczy się radzić sobie samodzielnie z poszczególnymi objawami, a także odkrywa „mechanizmy myślowe” (tzw. schematy poznawcze), które powodują jego lękową postawę oraz pracuje nad ich zmianą. - psychoterapia indywidualna o charakterze wspierającym, - terapia grupowa – bardzo wskazana szczególnie wtedy, gdy dziecko ma objawy fobii społecznej, - terapia rodzinna – umożliwia dostrzeżenie „lękowych wzorców myślenia” u innych członków rodziny oraz pracę nad ich zmianą, co przekłada się w pozytywny sposób na atmosferę domową i jest ważnym czynnikiem wspierającym dla dziecka; pomocna w rozwiązywaniu konfliktów i napięć w rodzinie, - metody relaksacyjne i ćwiczenia oddechowe – wskazane zwłaszcza w zaburzeniach lękowych z napadami paniki, - trening asertywności, treningi umiejętności społecznych – pomocne w leczeniu fobii społecznej. Szczególnym problemem są zaburzenia lękowe, w przebiegu których dziecko odmawia chodzenia do szkoły, co skutkuje wieloma godzinami nieobecności na lekcjach. Rodzice, często po uzgodnieniach z nauczycielami, wnioskują o nauczanie indywidualne dziecka w domu. Taka forma realizowania obowiązku szkolnego w przypadku dzieci cierpiących na zaburzenia lękowe może im jeszcze bardziej zaszkodzić! Wycofanie dziecka ze środowiska szkolnego umacnia je w przekonaniu, że trudnych sytuacji trzeba unikać zamiast je rozwiązywać, czyli utrwala dysfunkcjonalny, lękowy mechanizm radzenia sobie z problemami. Późniejsza próba powrotu do nauki razem z klasą może okazać się o wiele trudniejsza – odnalezienie swojego miejsca w zżytej ze sobą społeczności klasowej po długiej nieobecności jest dużym wyzwaniem, a niepowodzenie może jeszcze bardziej nasilić lęk dziecka i jego niechęć do szkoły. Aby skutecznie pomóc dziecku cierpiącemu na fobię szkolną, trzeba włączyć do współpracy szkołę – wychowawców, nauczycieli, pedagoga lub psychologa szkolnego. Należy dążyć do stworzenia dziecku ciepłej, życzliwej atmosfery w klasie. W początkowym okresie może być konieczne stopniowe wprowadzanie dziecka do zespołu klasowego, obniżenie wymagań, nieodpytywanie na forum klasy. Warto zadbać, aby dziecko miało możliwość zwrócenia się do psychologa lub pedagoga szkolnego, gdy nasilenie objawów lękowych będzie zbyt duże, aby samo sobie poradziło. Farmakoterapię stosuje się wtedy, gdy same metody psychoterapeutycznie nie zapewniają wystarczających efektów (czyli gdy dziecko nadal ma problemy z codziennym funkcjonowaniem) lub gdy nasilenie objawów utrudnia rozpoczęcie jakichkolwiek oddziaływań psychoterapeutycznych. Farmakoterapia nigdy nie powinna być jedyną stosowaną metodą leczenia, tylko uzupełnieniem psychoterapii. U dzieci i młodzieży stosuje się leki z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (leki przeciwdepresyjne nowej generacji, określane skrótem SSRI) lub – rzadziej – trójpierścieniowe (starsze) leki przeciwdepresyjne. Leki te oprócz działania przeciwdepresyjnego mają również działanie przeciwlękowe. Działania niepożądane leków oraz zasady ich stosowania opisano w artykule o depresji u dzieci i młodzieży (zobacz: Zaburzenia depresyjne u dzieci i młodzieży). Leki o działaniu typowo uspokajającym – tzw. benzodiazepiny – choć są bardzo skuteczne i dają natychmiastowy efekt przeciwlękowy, należy podawać dziecku tylko doraźnie (czyli tylko w wyjątkowych sytuacjach, na przykład w napadzie paniki, gdy nie udaje się uspokoić dziecka inaczej) i po uzgodnieniu z lekarzem prowadzącym. Regularne stosowanie tych leków prowadzi do tolerancji (stopniowego zmniejszenia ich skuteczności) i groi uzależnieniem. Bezpiecznym, choć trochę mniej skutecznym lekiem uspokajającym jest hydroksyzyna. Czy zaburzenia lękowe można wyleczyć? W większości przypadków zaburzenia lękowe u dzieci i nastolatków ustępują w wyniku odpowiedniego leczenia. Zdarza się, że delikatny „rys” lękowy u nich pozostaje, ale mimo tego w dalszym okresie rozwoju i dorosłości radzą sobie dobrze i funkcjonują prawidłowo. Jeśli objawy są bardzo nasilone i uporczywe, to jest większe ryzyko, że młody pacjent nadal będzie cierpiał na zaburzenia lękowe w okresie dorosłości. Gorzej rokują również zaburzenia lękowe powikłane uzależnieniami od substancji psychoaktywnych. Zapamiętaj! Zaburzenia lękowe są częstym problemem u dzieci i młodzieży. Zaburzenia lękowe negatywnie wpływają na rozwój psychospołeczny i szkolny dziecka, dlatego warto jak najszybciej zasięgnąć porady lekarza psychiatry lub psychologa. Podstawową metodą leczenia są oddziaływania psychoterapeutyczne, które w większości przypadków przynoszą dobre efekty. Jeśli objawy są bardzo nasilone, stosuje się leki. Bardzo ważne jest, aby nie izolować dziecka od środowiska szkolnego i rówieśniczego, ale wspierać je i zachęcać do uczestniczenia w życiu dziecięcej/ młodzieżowej społeczności. Dzieciom z rodzin adopcyjnych nierzadko przypinana są różne łatki – w powszechnym mniemaniu pociechy te są „trudne”, sprawiają więcej problemów i zdecydowanie częściej wymagają pomocy psychologicznej. Rzeczywiście zaburzenia psychiczne u dzieci w rodzinach adopcyjnych czy zastępczych są po prostu częstsze, należy zawsze jednak mieć na uwadze to, że nie biorą się one znikąd. Jakie więc problemy natury psychiatrycznej najczęściej są obserwowane u dzieci pozbawionych biologicznych rodziców i jak sobie z nimi radzić?Adopcją określa się proces, gdzie dochodzi do uznania obcego biologicznie dziecka za własne. Po jej przeprowadzeniu młody człowiek uzyskuje wszystkie przywileje związane z przynależnością do danej rodziny, jak i wszelkie wynikające z tego skutki prawne. Adoptowane mogą być te dzieci, których biologiczni rodzice są całkowicie pozbawieni praw rodzicielskich. Podobnym, jednak innym aspektem, jest umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej – do takowych trafiają te pociechy, których rodzice mają ograniczoną bądź zawieszoną władzę rodzicielską (tutaj istnieją więc szanse na to, że w bliżej nieokreślonej przyszłości – po ustąpieniu różnych trudności – dziecko będzie mogło wrócić do swoich biologicznych rodziców).Ogólnie liczba adopcji w Polsce od kilku lat utrzymuje się na podobnym poziomie – rocznie adoptowanych jest około 3 tysiące dzieci. Nie zmienia się również to, jakie dokładnie dzieci najczęściej są adoptowane – największe szanse na znalezienie nowej rodziny mają najmłodsze dzieci, mające poniżej roku, najmniejsze zaś nastolatkowie, którzy najrzadziej są tym, że dzieci pozbawione rodziców zmagają się z różnymi trudnościami, najprawdopodobniej nikogo przekonywać nie trzeba. Sytuacja, w której młody człowiek zostaje pozbawiony we wczesnych latach życia najbliższych mu osób, czyli rodziców, z całą pewnością wpływa na rozwój jego psychiki. Dość powszechnie mówi się o tym, że adoptowane dzieci są dziećmi trudnymi – nietrudno natknąć się na opinie, że takie maluchy są niegrzeczne, trudne czy że ich wychowywanie zdecydowanie nie jest usłane różami. Rzeczywiście opieka nad dzieckiem adoptowanym czy przebywającym w rodzinie zastępczej nierzadko bywa nie lada wyzwaniem – zaburzenia psychiczne w tej grupie pacjentów występują po prostu częściej – warto jednak mieć świadomość tego, jakie problemy najczęściej występują w tej grupie. Wiedza ta pozwala wcześnie identyfikować te trudności, a także jak najwcześniej podejmować oddziaływania służące ich psychiatryczne u dzieci z rodzin adopcyjnych i zastępczychNa samym początku warto podkreślić jedno: otóż oderwanie od rodziny biologicznej prowadzi do trudności w życiu dziecka i to niezależnie od tego, czy doszło do tego w krótkim okresie od urodzenia, czy też dopiero w wieku nastoletnim. Wydawałoby się, że kiedy noworodek traci kontakt z matką bezpośrednio po porodzie, to wtedy, teoretycznie – zwłaszcza w sytuacji, kiedy w krótkim czasie trafia on do rodziny adopcyjnej – nie powinno to skutkować występowaniem u niego poczucia odrzucenia. Prawda okazuje się jednak inna – jest bowiem tak, że rozłąka z biologiczną rodzicielką jest przyczyną silnej stymulacji dziecięcego układu współczulnego i ta właśnie reakcja może później wpływać na całe przyszłe życie niewiele jest badań dotyczących częstości występowania zaburzeń psychicznych u dzieci adoptowanych. Według wyników tych jednak analiz, które zostały dotychczas przeprowadzone, problemy natury psychiatrycznej zdecydowanie częściej pojawiają się u dzieci z rodzin adopcyjnych i zastępczych – wśród najczęściej występujących wymieniane są:zaburzenia przywiązania,zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD),zaburzenia zachowania,zaburzenia emocjonalne,zaburzenia lękowe,zaburzenia depresyjne,zaburzenia integracji sensorycznej,zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD).fot. panthermediaDość często do rodzin adopcyjnych trafiają dzieci, których matki w czasie ciąży spożywały alkohol – wspominane jest tutaj o tym z tego powodu, że takie pociechy mogą cierpieć na alkoholowy zespół płodowy (FAS), z którym związane są właśnie różne zaburzenia psychiczne. Dane są zatrważające. Według raportu Digital Health Reporter jedno dziecko na osiem będzie cierpiało na zaburzenia psychiczne. U niektórych z nich rozwiną się one jeszcze przed ukończeniem trzeciego roku życia. Lekarze apelują, by nie lekceważyć pierwszych symptomów. Zobacz film: "6 nietypowych produktów, które niszczą IQ" spis treści 1. Jak zauważyć pierwsze objawy choroby psychicznej u dziecka? 1. Jak zauważyć pierwsze objawy choroby psychicznej u dziecka? Niemal 25 proc. dzieci będzie przechodziło jakąś formę choroby powiązanej z depresją zanim ukończy dziewiętnaście lat. Rodzice często nie zauważają pierwszych objawów, lub je lekceważą. Często łatwo można przegapić coś, co w przyszłości może rozwinąć się w niebezpieczną chorobę. Warto zwrócić uwagę przede wszystkim na nastrój dziecka. Każdy może mieć gorszy dzień, czy nawet gorszy okres. Jeśli jednak złe myśli nie opuszczają dziecka i nie potrafi się cieszyć z takich okazji jak święta, czy urodziny może należy udać się do specjalisty lub porozmawiać z dzieckiem. Szczególnie ważne jest to w kontekście utraty radości z wykonywania rzeczy, które dziecko kiedyś lubiło robić. Ważnym barometrem zdrowia psychicznego dzieci jest również ich fizjologia. Jeśli dziecko czuje się zmęczone przez cały czas, może to oznaczać niedobór magnezu, ale może być również jednym z pierwszych objawów depresji. W łóżku dziecko czuje się bezpiecznie i nie musi się konfrontować z rzeczywistością. Kolejnym aspektem, który powinien zwrócić naszą uwagę są nieprawidłowości w odżywianiu. Tutaj warto zwrócić uwagę na skrajności. Rodzice powinni zareagować zarówno w przypadku niechęci do jedzenia i znacznej utraty wagi, jak również w przypadku, kiedy dziecko je nieregularnie lub spożywa nieodpowiednie ilości. W psychologii występuje bowiem pojęcie "zajadania strachu". Wiele problemów mogą również wychwycić przyjaciele i otoczenie dziecka. Problemy z koncentracją, czy niska samoocena to objawy, które znacznie łatwiej zaobserwować, kiedy dziecko jest w grupie (w szkole, na treningu) dlatego rodzice powinni często rozmawiać z nauczycielami i innymi osobami, które przebywają z dzieckiem poza domem. A najważniejsze, by nigdy nie lekceważyć myśli samobójczych. Zwłaszcza jeśli są artykułowane przez dziecko. Brytyjska organizacja przywołuje dramatyczne dane. Co 90 minut ktoś na Wyspach Brytyjskich popełnia samobójstwo. Jest to najczęstsza przyczyna śmierci osób poniżej 35. roku życia. Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez Rekomendowane przez naszych ekspertów polecamy W Polsce żyje około 7,5 mln dzieci i młodzieży. Dane WHO wskazują, że 20% osób z tej grupy wiekowej cierpi na szeroko pojęte zaburzenia psychiczne, z czego 50% wszystkich objawia się po raz pierwszy, zanim dziecko ukończy 14 lat. Jak wynika z analiz opublikowanych w raporcie NIK z kontroli dostępności lecznictwa psychiatrycznego dla dzieci i młodzieży w latach 2017–2019, blisko 9%, czyli ok. 670 tys. dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia wykazuje zaburzenia psychiczne w stopniu wymagającym profesjonalnej pomocy psychiatrycznej i psychologicznej. W poradnictwie zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży stosuje się międzynarodową klasyfikację chorób i problemów zdrowotnych ICD-10, zawierającą w części F „Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania”. Do zaburzeń najczęściej rozpoznawanych w dzieciństwie i adolescencji należą: zaburzenia nerwicowe, związane ze stresem i pod postacią somatyczną (F40–F48), charakteryzujące się występowaniem lęków, nawracających uporczywych myśli lub czynności przymusowych, dezadaptacyjnych reakcji na ostry lub przewlekły stres – lęki, fobie; zaburzenia fizjologiczne (F50–F59) – zaburzenia odżywiania; zaburzenia rozwoju psychologicznego (F80–F89) obejmujące specyficzne zaburzenia rozwoju mowy i języka, specyficzne zaburzenia rozwoju umiejętności szkolnych (np. czytania, ortografii, umiejętności arytmetycznych), całościowe zaburzenia rozwojowe (np. autyzm, zespół Aspergera, zespół Retta); zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym (F90–F98), obejmujące: zaburzenia hiperkinetyczne/zespoły nadpobudliwości ruchowej (ADHD), zaburzenia zachowania (depresyjne, opozycyjno-buntownicze), zaburzenia emocjonalne rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie (lęk separacyjny, fobie), tiki (np. zespół Tourette’a). Od stycznia 2022 r. ma być oficjalnie stosowana klasyfikacja ICD-11, wymieniająca ok. 250 zaburzeń uporządkowanych według 20 rozpoznanych kategorii. Najważniejsze kryteria diagnostyczne oraz zmiany w funkcjonowaniu ucznia, które powinny budzić niepokój nauczycieli i rodziców w odniesieniu do wybranych zaburzeń zdrowia psychicznego Zaburzenia zachowania Należą tu zaburzenia o dość niejednorodnej diagnostyce. Kryterium wyróżniającym jest względnie stały, powtarzalny wzór zachowań trwających dłużej niż sześć miesięcy, cechujący się agresywnością i dyssocjalnością. Dominują głównie zachowania agresywne, stosowanie przemocy fizycznej, wdawanie się w bójki, tyranizowanie innych, okrucieństwo wobec ludzi i zwierząt, niszczenie przedmiotów, podpalenia, kradzieże, kłamstwa, poważne nieposłuszeństwo, rozpoznawane częściej u chłopców niż u dziewcząt. Występujące u młodszych uczniów nieposłuszeństwo, nieopanowane wybuchy złości mogą jednak zapowiadać wystąpienie poważniejszych zachowań dyssocjalnych w okresie dorastania. Zaburzenia zachowania mają dość złożony charakter i mogą być wypadkową czynników środowiskowych, biologicznych oraz indywidualnych cech temperamentu dziecka. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić zaburzenia emocjonalne i ADHD (z którymi zaburzenia zachowania często współwystępują), zaburzenia psychotyczne, chorobę afektywną dwubiegunową, zespół stresu lękowe Wiążą się z występowaniem wielu objawów: somatycznych (wzrost ciśnienia, utrudnione oddychanie, biegunka, bóle głowy), psychologicznych (zwiększona drażliwość, koszmary senne, uczucie „pustki w głowie”), społecznych (wycofanie i trudności w kontaktach społecznych) i behawioralnych (nadmierna lub zmniejszona aktywność). Do najczęściej występujących u dzieci zaburzeń lękowych należą: POLECAMY lęk przed separacją w dzieciństwie – charakteryzuje się cierpieniem i nadmiernymi obawami przed rozdzieleniem z osobami, do których dziecko jest przywiązane, stałą i nierealistyczną obawą, że coś złego może się tym osobom przydarzyć, zespół uogólnionego lęku – nadmierny, nierealistyczny lęk, który nie jest powiązany z żadną konkretną sytuacją czy zewnętrznym stresem, utrzymujący się przez wiele miesięcy i odczuwany jako trudny do opanowania, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne – uporczywie powracające, niepożądane i narzucające się myśli lub wyobrażenia, które odbierane są jako bezsensowne, powodujące wyraźny lęk, oraz powtarzające się zachowania, których głównym celem jest zmniejszenie lęku lub cierpienia, np. przymusowe mycie rąk. U dzieci i młodzieży szkolnej pojawia się również fobia szkolna, czyli lęk i unikanie dotyczące wyłącznie środowiska szkolnego. Może mieć ona postać ostrą – spowodowaną silnym przeżyciem na terenie szkoły, lub przewlekłą – narastającą stopniowo, czasem poprzedzoną przykrym epizodem na początku nauki. Ogólnie przyjmuje się, że zaburzenia lękowe dotyczą 5–8% dzieci, a ich przyczyny mogą być zarówno genetyczne, jak i związane z przeszłymi doświadczeniami, relacjami w rodzinie czy z rówieśnikami. Lęki odczuwane jako trudne do opanowania powodują trudności w normalnym funkcjonowaniu i prowadzą do wycofania się z aktywności społecznej, szkolnej. Zaburzenie odżywiania Pojawia się wtedy, gdy jedzenie i masa ciała stają się centralnymi obiektami zainteresowania, którym podporządkowana zostaje cała aktywność ucznia. Postawy i zachowania dotyczące odżywiania stanowią wówczas swojego rodzaju ekspresję niezaspokojonych potrzeb psychicznych. Do najczęściej występujących zaburzeń odżywiania zalicza się: jadłowstręt psychiczny (anoreksja) – przewlekłe zaburzenie o największej śmiertelności ze wszystkich zaburzeń psychicznych, wynoszącej 5–20%; w anoreksji dochodzi do zmniejszenia dobowej liczby przyjmowanych kalorii w stosunku do potrzeb organizmu z powodu silnej obawy przed zwiększeniem masy ciała, nawet wówczas, gdy gwałtowny spadek wagi doprowadził do znacznego wyniszczenia; charakterystyczne są też zaburzenia myślenia i postrzegania swojej sylwetki, za którymi idą intensywne ćwiczenia fizyczne, używanie środków moczopędnych i przeczyszczających, prowokowanie wymiotów; na anoreksję najczęściej chorują dziewczęta między 14. a 18. rokiem życia; żarłoczność psychiczna (bulimia) – zaburzenie, w którym dąży się do schudnięcia, stosując głodówki, ćwiczenia, wymioty, środki przeczyszczające, ale równocześnie występują napady objadania, kiedy traci się kontrolę nad spożywaniem pokarmów, nie można zaprzestać jedzenia i zapanować nad tym, ile i czego się zjada; po napadzie objadania znów występują wyżej opisane zachowania kompensacyjne; w zaburzeniu tym również pojawia się obawa przed przytyciem, ze stałym dążeniem do utrzymani wagi wyraźnie niższej niż prawidłowa dla danej osoby; podejrzenie intensywnych wymiotów może nasunąć występowanie pęknięć śluzówek i skóry w okolicach kącików ust, uszkodzenia szkliwa zębów, urazy jamy ustnej, zmiany na skórze grzbietowej części dłoni; kompulsywne objadanie się – wynika z wewnętrznego przymusu, wiąże się z nadmiernym spożywaniem wysokokalorycznych pokarmów, częstym stosowaniem różnorakich diet odchudzających, powstrzymywaniem się od jedzenia w obecności innych osób, wycofywaniem się z życia towarzyskiego i aktywności fizycznej, postępującym zmęczeniem i brakiem energii; ponieważ nie dochodzi do przeczyszczania i brakuje ćwiczeń fizycznych, dana osoba systematycznie przybiera na wadze i staje się otyła; u dzieci może to być behawioralny wyraz deprywacji emocjonalnej, kompensowania w ten sposób napięcia powstałego w sytuacji braku wsparcia w środowisku; szczególnego zainteresowania wymaga dziecko, które gwałtownie przybiera na wadze. Depresja i depresyjność Dziewczynki szybciej wysyłają sygnały ostrzegawcze. Okaleczają się, znajdując w tym ujście emocji, lub podejmują próby samobójcze. To znak ostrzegawczy. U chłopców jest gorzej, bo np. stają się agresywni i nikt nie wie, że to objawy zaburzeń depresyjnych czy innych problemów emocjonalnych. Próby targnięcia się na własne życie są zwykle skuteczne. To zaburzenie nastroju stwierdza się u 2% dzieci oraz u 8% nastolatków (częściej chorują dziewczęta). Szeroko rozumiane zaburzenia depresyjne mogą występować u 20% nastolatków, a niektóre źródła podają, że objawy depresyjne stwierdza się u blisko co trzeciego nastolatka. Manifestacja objawów zależy od etapu rozwoju dziecka – im jest ono młodsze, tym trudniej jest mu określić i opisać opiekunom swój stan emocjonalny. Kilkulatki zgłaszają zwykle niecharakterystyczne objawy, często po prostu mówią lub sygnalizują w inny sposób, że źle się czują i nie potrafią określić, czy takie samopoczucie wynika z dolegliwości cielesnych czy cierpienia psychicznego. W tej grupie wiekowej ogromne znaczenie ma obserwacja zachowań i funkcjonowania dziecka. Objawami depresji u dzieci i młodzieży szkolnej są najczęściej: smutek, przygnębienie, płaczliwość, drażliwość, łatwe wpadanie w złość lub rozpacz, demonstrowanie wrogości wobec otoczenia, zachowania odpychające, zniechęcające do nawiązania kontaktu; zobojętnienie, apatia, zmniejszenie, a nawet utrata zdolności do przeżywania radości – dziecko przestaje cieszyć się z rzeczy lub wydarzeń, które wcześniej sprawiały mu radość, poczucie znudzenia, zniechęcenia, ograniczenie lub zaprzestanie aktywności, które wcześniej były dla dziecka ważne lub przyjemne (np. zabawa, hobby, spotkania z rówieśnikami), a także niechęć do podejmowania codziennych obowiązków lub zupełne ich zaniechanie – odmowa porannego wstawania, chodzenia do szkoły, wychodzenia z domu, w skrajnych przypadkach – ze swojego pokoju, zaniedbywanie higieny osobistej; nadmierna reakcja na uwagi, krytykę –... Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników. Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się. Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych. Załóż bezpłatne konto Zaloguj się

zaburzenia psychiczne u dzieci forum